پل تهران، اوفا، کازان

در آخرین روزهای سال 2019 فاز دوم پرونده بین المللی نمایشگاه خوشنویسی ایرانی با عنوان “پل تهران_اوفا_کازان” در شهر کازان مرکز جمهوری تاتارستان روسیه در موزه کرملین کازان با حمایت ریاست جمهوری تاتارستان و وزارت فرهنگ آن و همراهی بنیاد ابن سینا مسکو و با حضور هنرمندان ایرانی و روس: استاد ناصر طاووسی و استاد لیرا سلیمان برگزار شد.

این نمایشگاه که نتیجه بیش از دو ماه هماهنگی و تلاش خلاق و پیگیر و بدون وابستگی به مراکز رسمی ایران بود، در ادامه فاز اول این پروژه بین المللی در شهر اوفا مرکز جمهوری باشقیرستان و در حاشیه کنفرانس جهان اسلام انجام گرفت.

پیش از آن به فاصله دو ماه، با حضور استاد طاووسی به عنوان داور جشنواره بین المللی خوشنویسی «راه ابریشم» و برگزاری نمایشگاه خوش نویسی ایران در شهر گروزنی مرکز جمهوری خودمختار چچن نگاه هنری روسیه و فرهنگ دوستان روس را به هنر و تمدن ایران اسلامی جلب شده بود و این نمایشگاه ها را می توان امتداد خط ارتباط معنادار فرهنگی میان پایتخت های اسلامی روسیه یعنی گروزنی، اوفا و کازان با تهران دانست.

بی تردید هنر اسلامی بهترین راهبرد برای معرفی فرهنگی و تمدن ما در عرصه بین الملل است، ظرفیتی پیشرو که در گام دوم انقلاب در عرصه بین الملل به آن نیازمندیم، مشروط به داشتن نقشه راه و کنشگران خلاق.

 

با توجه به اینکه اربعین حسینی را بزرگترین اجتماع جهانی شیعی و توحیدی میدانیم، دو انگیزه اصلی مجمع تشکل های بین الملل را بر آن داشت تا به طور جدی جهت برپایی خیابان فرهنگی بین المللی مجمع الاحرار اقدام نماید.

انگیزه اول نزدیک کردن مردم عراق و سایر ملل به اندیشه اربعین تمدن ساز و در واقع ایجاد وحدت در روایت این رویداد بزرگ جهان اسلام.

و انگیزه دوم تلاش برای عبور دادن هرچه بیشتر این پدیده از لایه خدماتی مانند تامین غذا، اسکان، بهداشت و … و رساندن آن به باطن پیام اربعین یعنی روح مشارکت اجتماعی، ایستادگی در مقابل ظلم، دفاع از مظلوم و… می باشد.

مراسم افتتاحیه خیابان فرهنگی بین المللی مجمع الاحرار در روز دوشنبه مورخ 22 مهرماه 98 در مقابل پارک منتزه الحسین(ع) واقع در کربلای معلی و با حضور چهره ها و فعالان فرهنگی ملل و عموم زائران برگزار گردید.

پانزده غرفه در خیابان فرهنگی بین المللی مجمع الاحرار فعالیت داشته اند و همزمان با مراسم افتتاحیه خیابان فرهنگی چهره ها و گروه های مختلف عراقی، چهره های سرشناس ایرانی، نخبگان سایر ملل و عموم زائران از غرفه ها و دستاوردهای فرهنگی آنها دیدن کردند.

طی پنج روز برپایی خیابان فرهنگی در غرفه های ملل نشست های تخصصی مرتبط با موضوع غرفه ها با حضور فعالان فرهنگی بین الملل برگزار گردید.

سخنرانی چهره های سرشناس ایرانی، گفتگو با اساتید دانشگاه های سایر ملل، اجرای گروه سرود بین المللی اسراء، شعرخوانی حماسی، روایتگری در خصوص شهدای مدافع حرم، گفتگو با موضوعات ملل، اربعین، ظهور، خانواده و …، گفتگو با رهیافتگان(غیر مسلمانان شیعه شده) و… بخشی از برنامه هایی است که طی برپایی خیابان فرهنگی، از طریق  رادیو موکب روی موج FM به سمع حاضران و زائران اربعینی رسید.

 

همچنین برنامه های متنوع فرهنگی، هنری و علمی طی پنج شب و روز روی استیج خیابان فرهنگی به اجرا درآمد که از میان آنها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

اجرای برنامه سنج و دمام- سخنرانی فرمانده جوان لواء الخدمه برادر اسدی- اجرای گروه سرود زهرائیون خوزستان- ذکر توسل توسط – تلاوت قاری عراقی- گفتگو با ره یافتگانی از کشورهای مختلف – گفتگو با استاد دانشگاه عراقی دکتر منیر الدعمی و استاد دانشگاه سوری دکتر محمد عدنان حریری در خصوص اهمیت و جایگاه حرکت علمی مسلمین در ایجاد تمدن نوین اسلامی- روایتگری با موضوع شهدای مدافع حرم- گفتگو با والدین شهید مدافع حرم شهید اسدی- شعرخوانی حماسی شاعر اربعینی برادر حسن اسحاقی- مداحی مداح نوجوان عراقی- اجرای تئاتر ظهور- سخنرانی استاد محمد شجاعی-  شعرخوانی اربعینی- اجرای گروه سرود بین المللی اسراء و همراهی پرچم ملل-سخنرانی آقای روح الله رضوی با موضوع کشمیر(شبی با کشمیر)- گفتگو با شیعه متولد انگلیس آقای سید یاسین- گفتگو با برخی از غرفه داران به منظور معرفی تشکل ها و بیان تجربیات

از دیگر برنامه های عوامل خیابان فرهنگی حضور در برنامه ها و نشست های موسسه رضوان و لواء الخدمه به منظور تقویت روحیه برادری و نزدیکی با کشور عراق بود.

خیابان فرهنگی بین المللی مجمع الاحرار در شب اربعین حسینی در قالب مراسم اختتامیه با حضور خیل عاشقان و زائران حسینی به کار خود پایان داد.

پیش بینی میشود با استفاده از تجربیات کسب شده در گام اول این اتفاق مهم، سالهای آینده چراغ خیابان فرهنگی پرفروغ تر از پیش راه را برای رسیدن به تمدن نوین اسلامی در اربعین حسینی روشن سازد. ان شاء ا…

دبیرخانه مجمع تشکل های بین الملل

اشاره:دغدغه کار تشکیلاتی منسجم و تربیت نیروهایی باتوان مدیریت و ساماندهی بالا هیچ گاه از ذهن دست اندرکاران تشکل‌های انقلابی خارج نمی‌شود. از طرفی حجم گستردة‌ تشکل‌های مردمی انقلاب و بازدة نامتناسب آنها در جهت اولویت‌های نظام و آرمان‌های انقلاب اسلامی، لزوم توجه جدی‌تر به دو عنصر «فکر» و «تشکیلات» را در این طیف نمایان می‌سازد.بدیهی است مبانی فکری صحیح، بدون وجود سازماندهی مناسب از اثربخشی لازم برخوردار نمی‌شوند و گسترش سازمان بدون آرمان، غلبة پوشالینی از فرم بر محتواست و مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه چه بسا مشکل آفرین گردد. در مجموع به نظر می‌رسد مجموعه‌هایی که به تحلیل و رشد فکری مناسب رسیده‌اند نیز به خاطر ضعف عنصر تشکیلات، توان بازدهی متناسب با عملکرد و قدرت خود را نداشته‌اند فلذا باید چاره‌ای اندیشید.
مقالة حاضر با این دغدغه و با هدف بررسی مؤلفه‌های «تشکیلات اسلامی» با بهره‌مندی از سخنان شهید بهشتی پیرامون کار تشکیلاتی تهیه شده است.

تعریف:

اگر تشکیلات را بنا بر مسامحه به معنای سازمان یا حداقل نوعی از آن به حساب آوریم، می‌توان تعریف زیر را برای آن به کار برد: «تشکیلات عبارت است از نظام اجتماعی خاصی که بر اساس آن عده‌ای از افراد ـ هم عقیده ـ به منظور رسیدن به یک سلسله هدف‌های نسبتاً مشخص با یکدیگر همکاری می‌کنند. بدین ترتیب که تصمیماتی را اتخاذ می‌نمایند یا به مرحله اجرا و عمل در می‌آورند».[۱]

از آن جا که این مفهوم ارتباط وثیق و تنگاتنگی با مسئلة مدیریت پیدا می‌کند شاید بد نباشد که تعریفی کوتاه از مدیریت نیز ارائه کنیم: «مدیریت را می‌توان جریان برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و نظارت بر کوشش‌های تشکیلاتی اعضا و به کارگیری کلیة منابع در جهت وصول به اهداف سازمان تعریف کرد».[۲]

ضرورت:

پاسخ این سوال که چه لزومی به کار تشکیلاتی هست را می‌توان با «دستیابی به نظم و ساماندهی مناسب» خلاصه؛ کرد اما تأکید مبانی فکری و اعتقادی ما بر این مسئله، مؤیدی محکم بر آن خواهد بود لذا به برخی از آنها اشاره می‌نمائیم:

الف ـ تحقق امر به معروف و نهی‌ از منکر:

ما برای آن که بتوانیم کارهای بزرگی را انجام دهیم بی‌شک باید متشکل باشیم. رابطه‌های ایمانی و اعتقادی و عملی دینی سازمان نیافته، تنها برای رسیدن به بخشی از اهداف و تحق بخشیدن به قسمتی از مراحل یک انقلاب می‌تواند کافی باشد.در آیات و روایات متعدد، وظیفة امر به معروف و نهی از منکر، بزرگترین و بالاترین وظیفة شناخته شده که همة واجبات و فرائض دیگر در پرتو آن گذارده می‌شود.[۳]

«لتأمرون بالمعروف و لتنهون عن المنکر او لیسلطنّ الله شرارَکم علی خیارِکم، فیدعوا خیارَکم فلا یستجابُ لکم»[۴]ترک امر به معروف و نهی از منکر، منجر به غلبة بدانتان و بر خوبانتان می‌شود و دعاهای خوبان را نیز بی‌اثر می‌سازد.

با یکی دو نفر نمی‌شود به جنگ فسادها و منکرات بزرگ و اساسی رفت و با ظالمان گردن کلفت در افتاد، برای این کار باید مؤمنان را گرد هم جمع کرد.«یدالله مع الجماعة»[۵]دست یاری خداوند با جماعت مؤمنان خواهد بود.

«انَّ جماعةَ فیما تکرهون من الحق خیر من فرقهٍ فیما تحبون من الباطل و ان الله سبحانه لم یعط احداً بفرقه خیراً ممن مضی و لا ممن بقی»[۶]جماعت گریزان از حق بهتر از جمع متفرقی است که از باطل می‌گریزد و خداوند خیری را برای جمع متفرق قرار نداده است.

ب ـ نظم:

اما ضرورت تشکل، اصلی اجتناب‌ناپذیر است. مگر یکی از «الله اللهی» مولا که در آن وصیت، فرموده‌اند، نظم امرکم نیست؟ خدا را خدا را در نظم امرتان. آیا در این که تشکل، یک نوع نظم است کسی تردید دارد؟ [۷]

ثمرة تشکیلات، تقسیم امور و تعیین دقیق حیطه‌های کاری افراد و وظایف ایشان است. این نظم و هماهنگی برای جماعت مؤمنان، قوت و اثربخشی را به ارمغان خواهد آورد و طبعاً در زندگی شخصی هر فرد نیز ضامن رسیدن او به اهداف مورد نظرش خواهد بود.

«کونا للظالم خصماً و للِمظلوم عَونا، اوصیکما و جمیعَ ولدَی و اَهلی و مَن بلَغَهُ کتابی بِتقوَیَ اللهِ و نظمِ امرکُم»[۸]دشمن ظالم و یاور مظلوم باشید، همة شما و هر کس که وصیت من به او خواهد رسید که به تقوای الهی و نظم در امور سفارش می‌کنم.

ج ـ سازماندهی و شناخت نیروهای متعهد و مسلمان

به طوریکه اجمالاً ما می‌دانیم جامعة ما یک جامعة ایست پر نیرو، اما وقتی دست به هر کاری می‌زنیم در همان قدم اول و دوم می‌بینیم نیرو کم داریم. آب در خانه و ما تشنه لبان می‌گردیم. بعد وقتی هم شناسایی می‌کنیم، باز قدرت سازمان دادن و سامان‌دادن نداریم و تجربة تشکیلاتی‌مان کم است. گاهی هم می‌بینیم که نیروها در هم می‌لولند و کار زیادی هم انجام نمی‌گیرد. بنابراین خیلی روشن به این نتیجه می‌رسیم که ما دچار ضعف تشکیلاتی هستیم و همواره از این یاد می‌کردیم که ایجاد یک تشکیلات اجتماعی بر پایة اسلام از واجبات اساسی هر انسان متعهد آگاه مسلمان است.

در تمام این مراحل، تنها چیزی که در درون خودمان احساس می‌کردیم این بود که می‌خواهیم نیروهای مؤمن به انقلاب اسلامی را برای تحقق بخشیدن هر چه سریعتر و گسترده‌تر به آرمان‌های این انقلاب بسیج کنیم و سازمان دهیم و چیزی که در خودمان نمی‌یافتیم قدرت‌طلبی و سلطه‌جویی بود.[۹]

بدیهی است ما مکلفیم به وظیفة خود که همانا گسترش جریان طرفداران جبهة حق و عدالت است عمل کنیم؛ اما اگر شرایط به گونه‌ای رقم خورد که اقبال قابل توجهی نیز پیدا نشد باید به تکلیف عمل کرد و نهراسید.«لال تستوحشِوُا فی طریقِ الهدی لِقلّةِ اهلِهِ»[۱۰]در راه حق از کمی تعداد نهراسید.

ماهیت:

در ترکیب صناعی افراد، هویت افراد در هویت تشکیلات محو نمی‌شود و اصولاً تشکیلات، وجود مستقل از اجزا ندارد بلکه تشکیلات عبارت است از مجموع اجزای تشکیلات، بعلاوه روابط سازمان یافتة آنها با یکدیگر. این نظریه در تشکل‌های اداری که اجزای نه بنابر عقیدة واحد که تنها برای حصول نتیجه‌ای مشخص گرد هم آمده‌اند ممکن است صحیح باشد اما در تشکیلات اسلامی، ترکیب اجزاء حقیقی است نه صناعی و تشکل از آن جهت که مجموعه‌ای از افراد مشترک العقیده است همان سنت‌ها و قوانینی که بر جوامع حاکم است با قوت و خدمت بیشتری بر آن نیز حاکم است و از آن جا که هر جزء در ارتباط تشکیلاتی با سایر اجزا است در تأثیر و تأثر و جذب و انجذاب دائمی فکری و فرهنگی و علمی و سیاسی و مذهبی با سایر افراد تشکیلات است. اگر به جزیی از تشکیلات، آسیبی برسد بنا بر روابط منسجم و سازمان یافته، بلافاصله کلیة اعضا و اجزا در برابر دشمن مشترک و در جهت همدردی با جزء آسیب‌ دیده، موضع‌گیری می‌نمایند.[۱۱]

«مثلُ المؤمنینَ فی تواددِِهِمِ و تَراحُمِهِم کمَثَلِ جَسَدٍ اذا اشتَکّی بَعضٌ تدَاعی لَه سائِرُ اعضائِهِ بالمَحمیِ و السحرِ»[۱۲]مثل مؤمنان در ارتباط دوستانه با یکدیگر مثل جسمی است که وقتی یک عضوش آسیب‌ می‌بیند سایر اعضاء با او همدردی می‌نمایند.

رسالت‌ها:

تشکل اگر بر محور آرمان و عقاید اسلامی شکل گرفته باشد سه هدف اصلی را پیگیری خواهد کرد:

الف ـ پاسداری از ارزش‌ها:

تشکل باید پاسدار ارزش‌ها باشد نه پاسدار خود. نگهبان ارزش‌ها باشد نه نگهبان خود. هر وقت این تشکل به جای آن که نگهبان ارزش‌ها باشد و تلاشگر در راه ارزش‌ها باشد، به جای آن که خداپرست و حق‌پرست و حق‌خواه و کمال‌خواه باشد، خود خواه شد، آن یک «طاغوت» است و بهتر است از سر راه مردم برداشته شود.[۱۳]

ب ـ سازندگی نیروها:

تشکل باید سازنده ما باشد. آسان کنندة خودسازی برای ما و کمکی برای سیر الی الله برای شرکت کنندگان در این تشکل باشد. هر وقت یک جمع ما به تشکل‌مان مشغول و سرگرم شدیم چنین تشکلی «لهو» می‌شود و باید از او پرهیز کنیم؛ زیرا ما را از یاد خدا دور ساخته است. اگر تشکیلات آن قدر برای ما محبوب شد که جانشین خدا و حق شد، این حالت «لهو» پیدا کرده که «ینهی عن ذکرِ اللهِ» است و باید از آن دوری جست. دفاتر تشکل باید محل عبادت و خودسازی ما باشد.[۱۴]

ج ـ فایده‌رسانی به مردم:

اگر تشکیلات به درد مردم نخورد «لغو» می‌شود و باید از لغو گریزان بود: «عن اللغو مُعرضون». تشکیلات باید به درد مردم بخورد و به جمهوری اسلامی کمک کند. بنابراین در داخل این تشکیلات باید برنامه ریزی‌های گوناگون به وجود بیاید نه فقط برای خود تشکیلات که برای کل جامعه بلکه برای کل انقلاب اسلامی.[۱۵]

«أَقَرَبُ الناسِ الی اللهِ یومَ القیامَهِ أنفَعَهُم لِلناسِ»[۱۶]نزدیک‌ترین انسان‌ها به خداوند در روز قیامت نافع‌ترین ایشان برای مردم خواهند بود.

شروع حرکت:

پس از آن که جمعی هم فکر و عقیده گرد هم آمدند و تشکیلاتی شکل گرفت، معمولاً باید با آموزش و سازندگی تشکیلاتی و کلاس‌های سازندة ابعاد عقیدتی و آگاه کننده در زمینه‌های ایدئولوژیک و سیاسی و تمرین دهنده در فعالیت‌های اجتماعی سیاسی و شکل دهنده در ابعاد معنوی و اخلاقی کار آغاز شود.[۱۷]

«ما من حرکةٍ الا و انتَ مُحتاجٌ فیها الی المعرفةِ»[۱۸]نیست حرکتی مگر آن که تو به معرفت در آن محتاجی.

تشکیلات باید مواضع ایدئولوژیک و سیاسی خود را بیان نماید، جزوه‌هایی در این رابطه منتشر کند و تفسیرها و تحلیل‌هایش را به طور پیوسته در اختیار اعضا قرار دهد. وقتی تشکیلات، مایه‌دار شد و مستقر شد و مورد قبول جامعه قرار گرفت، سراغ این برود که چگونه در سرنوشت امور جامعه مؤثر باشد.[۱۹]

«العاملُ علی غِیر بصیرةٍ کالسائرِ علی غیر الطریقِ لا یزیدها سرعةٌ السیرِ الاّ بُعداً» [۲۰]کسی که بدون بصیرت عمل کند چون رونده‌ای است که در مسیر حرکت نمی‌کند و هر چه بر سرعت بیافزاید دورتر می‌شود.

پی‌نوشت

[۱] – سازمان و مدیریت، بلال دولتی [۲] ـ همان [۳] – شهید بهشتی [۴] امام کاظم(علیه السلام)، تهذیب الاحکام۶/۱۷۶/۳۵۲ [۵] نهج البلاغه،خطبه ۱۲۷ [۶] نهج البلاغه، خطبه ۱۷۶ [۷] شهید بهشتی. [۸] نهج‌البلاغه نامه ۴۷٫ [۹] شهید بهشتی [۱۰] نهج‌البلاغه خطبه ۲۰۱ [۱۱]  شهید بهشتی. [۱۲] الحیاه، ج۱٫ [۱۳]شهید بهشتی [۱۴]شهید بهشتی [۱۵]شهید بهشتی [۱۶] الحیاه. [۱۷] شهید بهشتی [۱۸] الحیاه، ج۱٫ [۱۹]شهید بهشتی [۲۰] الحیاه، ج۱

منبع: http://afaagh.com

تمدن در فرهنگ واژگانی به معنای شهرنشینی ( لغت نامه دهخدا ، ج ۴ ص ۶۱۰۹) آمده است. شهرنشینی به معنای اجتماع انسانی در یک منطقه با خانه ها و خیابان ها و کوی و برزن های پیوسته نیست، هر چند که بخشی از معنا را می رساند، بلکه شهر نشینی و مدنیت به معنای وجود قوانین مکتوب و سنت های نوشته شده و مدیریت شهری است. از این روست که پیامبر هنگامی که یثرب را با قوانین نوشته شده قرآن و مدیریت ثابت و منسجم و منضبط به شهری مدنی و دولت شهری اسلامی تبدیل کرد، نامش به مدینه النبی تغییر یافت تا دلالت بر تمدن و مدنیت به معنا و مفهوم گفته شده داشته باشد.

بنابراین تمدن و مدنیت در اصطلاح، نوع خاصی از توسعه مادی و معنوی است که در جامعه ویژه رخ می نماید. تمدن مجموعه ای پیچیده از پدیده های اجتماعی قابل انتقال، شامل جهات دینی و مذهبی ، اخلاقی ، زیباشناختی ، فنی یا علمی مشترک در همه اجزای یک جامعه وسیع و یا چندین جامعه مرتبط با یک دیگر است.( فرهنگ علوم اجتماعی، ص ۴۷) برخی تمدن را جنبه مادی فرهنگ بر شمرده اند و گفته اند که تمدن وجه تجسم و بیرون فرهنگ است. فرهنگ نیز در این معنا عبارت از هر چیزی است که انسان آن را اندیشیده و یا آفریده است که دربردارنده هنرهای معماری ، سنت ها و آیین، رسوم و آداب ، قوانین نوشته و نانوشته انسانی، فن آوری و مانند آن است.به نظر می رسد که تمدن، در سایه دولت ها و قدرت های فرهنگی شکل می گیرد و تمدن بدون دولت به معنای تمدن بدون فرهنگ خواهد بود که معنا و مفهوم درست و مقبولی نخواهد داشت. تمدن هر چند که جنبه مادی و تجسمی فرهنگ است اما این تجسم یابی بیش از آن که به هنرهای معماری و فن آوری ارتباط یابد با جنبه دولت قانونی و جامعه مدنی و قدرت مشروع معنا و مفهوم می یابد.

تمدن ها در آیات قرآنی مجموعه ای از اجتماعات انسانی است که در یک فرآیند به رشد و بالندگی و شکوفایی رسیده و توانسته است جامعه ای قدرت مند و ثروتمندی را بر پایه سنت ها و قوانین ایجاد کنند. این تمدن ها در آغاز به راه راست حرکت می کردند و از قوانین و عدالت سودی می جستند از این رو به بالندگی دست یافتند ولی در ادامه راه منحرف شده و به کژراهه رفته و در نهایت به جهت ظلم و بی عدالتی در حق خود و دیگران نابود شده و بر پایه قوانین و سنت های الهی نیست شده اند. مهم ترین تمدن هایی که قرآن به آن ها اشاره دارد می توان از تمدن فرعونیان ، ثمود، عاد، سبائیان ( تبع) ، بنی اسرائیل ، ذوالقرنین و مانند آن یاد کرد. اشاره قرآن به این تمدن ها از برای عبرت گیری است؛ قرآن در آیات خود به تحلیل علل و عوامل شکوفایی و نیستی این تمدن ها اشاره می کند تا دیگر جوامع بشری از آن پند گرفته و از علل و عوامل آسیب زای آن پرهیز کرده و یا جلوگیری به عمل آورند.

تمدن اسلامى در یک نگاه

تمدن اسلامى به لحاظ پیشینه با ۱۴ قرن حیات از ریشه دارترین تمدنهاى انسانى به شمار مى آید، و از جهت دامنه گسترش آن، باید این تمدن را از گسترده ترین تمدنها به حساب آورد. آنچه امروزه به عنوان تمدن اسلامى مى شناسیم در واقع فرآیند و محصول چهارده قرن حضور مستمر و فعال «اسلام » در عرصه زندگى فردى و اجتماعى مسلمانان مى باشد. چهارده قرن است که مسلمانان با اسلام زندگى مى کنند یعنى سعى نموده اند تا دیدگاهشان، راجع به جهان هستى و خالق جهان، نیایش هایشان آداب معاشرت و معاملاتشان، ازدواج و زاد و ولدشان، جشنها و ماتم هایشان و… بر پایه هایى از اعتقادات و دستورات اسلامى تنظیم نمایند.

«تمدن اسلامى که لااقل از پایان فتوح مسلمین تا ظهور مغول قلمرو اسلام را از لحاظ نظم و انضباط اخلاقى برترى سطح زندگى، سعه صدر و اجتناب نسبى از تعصب، و توسعه و ترقى علم و ادب طى قرنهاى دراز پیشاهنگ تمام دنیاى متمدن و مربى فرهنگ عالم انسانیت قرار داد. بی شک یک دوره درخشان از تمدن انسانى است و آنچه فرهنگ و تمدن جهان امروز بدان مدیونست اگر از دینى که به یونان دارد بیشتر نباشد کمتر نیست با این تفاوت که فرهنگ اسلامى هنوز در دنیاى حاضر تاثیر معنوى دارد و به جذبه و معنویت آن نقصان راه ندارد.»

سرگذشت پیدایش این تمدن و فرهنگ، سرعت پیشرفت و توسعه، عظمت و کمال، گستردگى دامنه و شرکت طبقات مختلف اجتماع و ملل گوناگون امورى هستند که اعجابها را در مورد تمدن اسلامى سخت برانگیخته است. جرجى زیدان مسیحى میگوید: «عربها (مسلمانان) در مدت یک قرن و اندى مطالب و علومى به زبان خود(عربى) ترجمه کردند که رومیان در مدت چندین قرن از انجام آن عاجز بودند، آرى مسلمانان در ایجاد تمدن شگفت آور خود در غالب موارد به همین سرعت پیش رفته اند.»

و هم او مى گوید : «مسلمانان قسمت عمده علوم فلسفى و ریاضى و هیئت و طب و ادبیات ملل متمدن را به زبان عربى ترجمه و نقل کردند و از تمام زبانهاى مشهور آن روز بیشتر از یونانى و هندى و فارسى کتابهایى ترجمه کردند و در واقع بهترین معلومات هر ملتى را از آن ملت گرفتند مثلا در قسمت فلسفه و طب و هندسه و منطق و هیئت از یونان استفاده نمودند. و از ایرانیان تاریخ و موسیقى و ستاره شناسى و ادبیات و پند و اندرز و شرح حال بزرگان را اقتباس مى کردند، و از هندیان طب (هندى) حساب و نجوم و موسیقى و داستان و گیاه شناسى آموختند، از کلدانیان و نبطیها کشاورزى و باغبانى و سحر و ستاره شناسى و طلسم فرا گرفتند و شیمى و تشریح از مصریان به آنان رسید، و در واقع عربها (مسلمین) علوم آشوریان و بابلیان و مصریان و ایرانیان و هندیان و یونانیان را گرفته و از خود چیزهایى بر آن افزودند و از مجموع آن علوم و صنایع و آداب، تمدن اسلامى را پدید آوردند.»

دکتر عبدالحسین زرین کوب در پژوهشى پیرامون تمدن اسلامى از سرگذشت پیدایش این فرهنگ و عظمت و کمال آن به عنوان «معجزه اسلام » نام مى برد که تعبیر زیبا و بجایى است.

ویژگى هاى و پارامترهای تمدن اسلامى

تمدن اسلامى در کنار سایر تمدنها ، تمدن انسانى را پدید آورده اند ; این تمدن از ویژگیها و شاخصه هایى برخوردار است که آن را از تمدنهاى دیگر متمایز مى کنند; هر گونه رهیافتى به تمدن اسلامى در گرو توجه به این ویژگیها است.

۱ – تمدن اسلامى وقتى که پا به عرصه وجود گذاشت، نسبت به تمدنهاى پیشین موضع ویژه اى را اتخاذ نمود; بدین صورت که نه در مقابل آنها صف آرایى نمود و نه در برابر آن تمدنها منفعل شد بلکه دست آوردهاى مثبت آنها را گرفت و در خود هضم نمود و جهات منفى را هم نپذیرفت.

دکتر زرین کوب در این باره مى گوید: «تمدن اسلامى، نه تقلید کننده صرف از فرهنگهاى سابق بود، نه ادامه دهنده محض:ترکیب کننده بود و تکمیل سازنده ».

۲ – تمدن اسلامى با محوریت قرآن از آغاز دیدگاهى جهانى و فرا ملیتى داشت و هیچگاه خود را منحصر در یک قوم و نژاد ننمود، لذا در حوزه وسیع دنیاى اسلام اقوام مختلف عرب ایرانى، ترک، هندى، چینى، مغولى، آفریقایى و حتى اقوام ذمى بهم آمیختند. و همین نکته سبب شد که مسلمانان از هر قوم و ملتى که بوده اند خود را منادى اسلام بدانند. یعنى مایه اصلى این معجون که تمدن و فرهنگ اسلامى خوانده مى شود در واقع اسلام بود، نه شرقى و نه غربى.

عوامل اساسى رشد و توسعه تمدن اسلامى:

تمدن و فرهنگ اسلامى در طول حیات خود فراز و نشیبهایى داشته است; در یک دوره تاریخى – از آغاز و لااقل از پایان فتوح تا ظهور مغول – تمدن اسلامى را بالنده و با شکوه و در اوج می بینیم که این دوره را به حق دوره درخشان تمدن اسلامى مى نامند، اما پس از آن تمدن اسلامى دچار افول مى شویم و کم کم به حاشیه صحنه اجتماع مى رود و چند دهه اى است که دوباره خیزش اسلامى، امیدبخش رجعت به آن عظمت و سرافرازى پیشین گشته است. کشف راز و رمز این تحولات در بررسى دقیق و عالمانه و ریشه یابى آنهاست.

در اینجا در پى شناسایى عوامل اساسى رشد و توسعه تمدن اسلامى در دوره درخشان آن هستیم عواملى که عظمت آفریدند و بدون شک افول تمدن بخاطر رخنه اى است که در آنها پدید آمد.

۱) تشویق اسلام به علم : توصیه و تشویق مؤکدى که اسلام در توجه به علم و علما مى کرد از اسباب عمده آشنایى مسلیمن با فرهنگ و دانش انسانى و در نتیجه رشد و توسعه تمدن اسلامى گردید.

جرجى زیدان با اینکه تعصب مسیحى دارد و در بعضى مسائل این تعصب کاملا نمودار است و گاهى مى خواهد اصرار بورزد که مسلمین اولیه با هر کتابى جز قرآن مخالف بودند مع ذلک اعتراف می کند که تشویق اسلام به علم، عامل موثرى در سرعت پیشرفت مسلمین بوده است. مى گوید: «همین که مملکت اسلام توسعه یافت و مسلمانان از انشاى علوم اسلامى فارغ شدند، کم کم فکر علوم و صنایع افتادند و براى خود همه نوع وسایل تمدن فراهم ساختند و طبعا در صدد تحصیل علم و صنعت برآمدند.و چون از کشیشان مسیحى مطالبى از فلسفه شنیده بودند، بیش از سایر علوم به فلسفه علاقه مند گشتند، بخصوص که احادیث وارده از (حضرت) رسول اکرم (ص) آنان را به تحصیل علم و بخصوص فلسفه تشویق مى نمود که از آن جمله فرموده است، علم بیاموزید اگر چه در چین باشد حکمت گمشده مؤمن است از هر که بشنود فرا مى گیرد و اهمیت نمى دهد که کى آن را گفته است. آموختن علم بر هر زن و مرد مسلمان واجب است.از گهواره تا گور، دانش بیاموزید.»

آقاى دکتر زرین کوب در این رابطه مى نویسد: «توصیه و تشویق مؤکدى که اسلام در توجه به علم و علما مى کرد از اسباب عمده بود در آشنایى مسلمین با فرهنگ و دانش انسانى، قرآن مکرر مردم را به تفکر و تدبر در احوال کائنات و به تامل در اسرار آیات دعوت کرده بود، مکرر به برترى اهل علم و درجات آنها اشاره نموده بود و یکجا شهادت «صاحبان علم » را تالى شهادت خدا و ملائکه خوانده بود که این خود به قول امام غزالى در فضیلت و نبالت علم کفایت داشت. بعلاوه بعضى احادیث رسول که به اسناد مختلف نقل مى شد، حاکى از بزرگداشت علم و علماء بود. و این همه با وجود بحث و اختلاف که در باب اصل احادیث و ماهیت علم مورد توصیه در میان مى آمد از امورى بود که موجب مزید رغبت مسلمین به علم و فرهنگ مى شد و آنها را به تامل و تدبر در احوال و تفحص و تفکر در اسرار کائنات بر مى انگیخت. از اینها گذشته پیغمبر خود نیز در عمل، مسلمین را به آموختن تشویق بسیار مى کرد چنانکه بعد از جنگ بدر هر کس از اسیران که فدیه نمى توانست بپردازد در صورتى که به ده تن از اطفال مدینه خط و سواد مى آموخت آزادى مى یافت. همچنین به تشویق وى بود که زید بن ثابت زبان عبرى یا سریانى یا هر دو زبان را فرا گرفت و این تشویق و ترغیب سبب مى شد که صحابه به جستجوى علم رو آورند، چنانکه عبدالله بن عباس بنابر مشهور به کتب تورات و انجیل آشنایى پیدا کرد و عبدالله بن عمرو بن عاص نیز به تورات و به قولى نیز به زبان سریانى وقوف پیدا کرده بود. این تاکید و تشویق پیغمبر هم علاقه مسلیمن را به علم افزود و هم علما و اهل علم را در نظر آنان بزرگ کرد.»

و این بود که مسلمین از همان آغاز تمام همت و سعیشان را بر این گذاشتند که بر علوم و معارف جهان دست یابند.

۲) تساهل و تسامح فکرى: یکى از علل سرعت پیشرفت مسلیمن در علوم این بوده است که در اخذ علوم و فنون و صنایع و هنرها تعصب نمى ورزیدند و علم را در هر نقطه و در دست هر کس مى یافتند از آن بهره گیرى مى کردند و به اصطلاح امروز «روح تساهل » بر آنها حکمفرما بوده است.

چنانکه مى دانیم در احادیث نبوى به این نکته توجه داده شده است که علم و حکمت را در هر کجا و در دست هرکس پیدا کردید آن را فرا گیرید. رسول اکرم(ص) فرمود: همانا دانش راستین،گمشده مؤمن است هر جا آن را بیابد خودش به آن سزاوارتر است. حضرت امیرالمؤمنین(ع) در نهج البلاغه فرموده است: دانش راستین گمشده مؤمن است پس آن را فراگیر و بیاموز و لو از مردم منافق. و هم از کلمات آن حضرت است: حکمت را بیاموزید و لو از مشرکان. در روایات اسلامى، ائمه اطهار(ع) از حضرت مسیح(ع) نقل کرده اند که: حق را (هر چند) از اهل باطل فرا گیرید و اما باطل را (هر چند) از اهل حق فرا نگیرید، سخن سنج و حقیقت شناس باشید.

این روایتها زمینه وسعت دید و بلند نظرى و تعصب نداشتن مسلمین را در فراگرفتن علوم و معارف از غیر مسلمانان فراهم کرد و به اصطلاح در مسلمین روح روح تساهل و تسامح و عدم تعصب در مقام در مقام فراگیرى و علم آموزى به وجود آورد. و از این رو مسلمین اهمیت نمى دادند که علوم را از دست چه کسى مى گیرند و به وسیله چه اشخاصى ترجمه و نقل مى شود و به دست آنها مى رسد. بلکه بر اساس آنچه از پیشواى عظیم الشان خود آموخته بودند، خود را به دلیل اینکه اهل ایمانند صاحب و وارث اصلى حکمتهاى جهان مى دانستند… معتقد شده بودند که علم و ایمان نباید از یکدیگر جدا، زیست کنند.

دکتر زرین کوب در توضیح این عامل مى نویسد: «…بدینگونه، اسلام که یک امپراطور عظیم جهانى بود با سماحت و تساهلى که از مختصات اساسى آن بشمار مى آمد مواریث و آداب بى زیان اقوام مختلف را تحمل کرد، همه را بهم درآمیخت و از آن چیز تازه اى ساخت فرهنگ تازه اى که حدود و ثغور نمى شناخت و تنگ نظریهایى که دنیاى بورژوازى و سرمایه دارى را تقسیم به ملتها، به مرزها و نژادها کرد در آن مجهول بود. مسلمان، از هر نژاد که بود عرب یا ترک، سندى یا آفریقائى در هر جایى از قلمرو اسلام قدم مى نهاد خود را در وطن خویش و دیار خویش مى یافت… همه جا یک دین بود و یک فرهنگ.

و در جاى دیگر، مى نویسد: …آنچه این مایه ترقیات علمى و پیشرفتهاى عادى را براى مسلمین میسر ساخت در حقیقت همان اسلام که با تشویق مسلمین به علم و ترویج نشاط حیاتى، روح معاضدت و تسامح را جانشین تعصبات دنیاى باستانى کرد. و در مقابل رهبانیت کلیسا که ترک و انزوا را توصیه مى کرد با توصیه مسلمین به راه و بسط توسعه و تکامل صنعت و علم انسانى را تسهیل کرد. در دنیایى که اسلام به آن وارد شد. این روح تساهل و اعتدال در حال زوال بود. از دو نیروى بزرگ آن روز دنیا (بیزانس و ایران) بیزانس در اثر تعصبات مسیحى که روز بروز در آن بیشتر غرق مى شد هر روز علاقه خود را بیش از پیش با علم و فلسفه قطع مى کرد تعطیل فعالیت فلاسفه به وسیله ژوستى نیان اعلام قطع قریب الوقوع بود بین دنیاى روم با تمدن و علم در ایران هم اظهار علاقه خسرو انوشیروان به معرفت و فکر، یک دولت مستعجل بود، و باز تعصباتى که برزویه طبیب در مقدمه کلیله و دمنه به آن اشارت دارد هر نوع احیاء معرفت را در این سرزمین غیر ممکن کرد. در چنین دنیایى که اسیر تعصبات دینى و قومى بود اسلام نفخه تازه اى دمید.چنانکه با ایجاد دارالاسلام که مرکز واقعى آن قرآن بود نه شام و نه عراق تعصبات قومى و نژادى را با یک نوع جهان وطنى چاره کرد، در مقابل تعصبات دینى نصارى و مجوس،تسامح و تعاهد با اهل کتاب را توصیه کرد و علاقه به علم و حیات را و ثمره این درخت شگرف که نه شرقى بود نه غربى. بعد از بسط فتوحات اسلامى حاصل شد.»

پرفسور ارنست کونل آلمانى، استاد هنر اسلامى در دانشگاه برلین در سالهاى ۱۹۶۴ – ۱۹۳۵ در مقدمه کتاب هنر اسلامى مى گوید: اشتراک در معتقدات دینى در اینجا تاثیر قویتر از آنچه در دنیاى مسیحیت وجود دارد بر فعالیتهاى فرهنگى ملل مختلف داشته است. اشتراک در مذهب باعث شده تا بر روى اختلافات نژادى و سنن باستانى ملتها «پل » بسته و از فراز آن نه تنها علائق معنوى بلکه حتى آداب و رسوم کشورهاى گوناگون را به طرز حیرت انگیزى در جهت روشن و مشخصى هدایت نماید، چیزى که بیش از همه در این فعل و انفعال جهت ایجاد وحدت و پاسخ به جمیع مسائل زندگى قاطعیت داشت قرآن بود…»

شهید مرتضى مطهرى در کتاب ارزشمند خدمات متقابل اسلام و ایران، بعد از نقل این فراز از نوشته پرفسور ارنست کونل، آن را تحسین مى کند و مى گوید: «…نکته جالب در بیان این دانشمند اینست که مى گوید مسلمانان از نژادهاى مختلف بر روى اختلافات نژادى خود پل بسته بودند. یعنى اسلام براى اولین بار توانست کلیتى و وحدتى سیاسى و اجتماعى بر اساس عقیده و مرام و مسلک به وجود آورد، و همین جهت تسهیلات زیادى از لحاظ ایجاد تمدنى عظیم و وسیع به وجود آورد.»

نقطه آغازین تمدن اسلامى: اگر کسى برآید تا نقطه آغازین تمدن اسلامى را بنمایاند. نقطه اى که تاریخ تمدن اسلامى در واقع از آنجا پرتو افکنى آغاز نموده است; و جلوه هاى گوناگون تمدن اسلامى ازآن منشا گرفته است بدون تردید به مدینه مى رسد. پس از هجرت حضرت رسول(ص) و جمعى از یارانش به مدینه، حضرت این امکان را پیدا نمود تا پایه گزار اولین جامعه متشکل اسلامى و اولین حکومت اسلامى باشد; جوشش و جونبش علمى مسلمین با محوریت قرآن و احادیث نبوى از مدینه آغاز شد، و در آنجا بود که اولین حوزه علمى تاسیس شد، براى اولین بار عرب حجاز در مدینه با مسئله استادى و شاگردى و نشستن در حلقه درس و حفظ و ضبط آنچه از استاد مى شنود آشنا شد. مسلمین با حرص و ولع فراوانى آیات قرآن را که تدریجا نازل مى گشت فرا مى گرفتند و به حافظه مى سپردند و آنچه را که نمى دانستند از افرادى که رسول خدا(ص) آنها را مامور کتابت آیات قرآن کرده بود و به کتاب وحى معروف بودند مى پرسیدند. بعلاوه بنا به توصیه هاى مکرر رسول خدا(ص) سخنان آن حضرت را که به سنت رسول معروف بود از یکدیگر فرا مى گرفتند، در مسجد پیغمبر رسما حلقه هاى درس تشکیل مى شد و در آن حلقه به بحث و گفتگو درباره مسائل اسلامى و تعلیم و تربیت پرداخته مى شد. روزى رسول خدا وارد مسجد شد و دید دو حلقه در مسجد تشکیل شده است، در یکى از آنها افراد به ذکر و عبادت مشغولند و در یکى دیگر به تعلیم و تعلم. پس از آنکه هر دو را از نظر گذراند فرمود: کلاهما على خیر و لکن بالتعلیم ارسلت. یعنى هر دو جمعیت کار نیک مى کنند اما من براى تعلیم فرستاده شده ام، رسول خدا آنگاه رفت و در حلقه اى که آنجا تعلیم و تعلم بود نشست.

بعد از مدینه، عراق محیط جنب و جوش علمى گشت. در عراق ابتدا دو شهر بصره و کوفه مرکز علم بودند. اما پس از بناى بغداد، آن شهر مرکز علمى شد و در آن شهر بود که علوم ملتهاى دیگر به جهان اسلام منتقل گشت، بعدها رى خراسان و ماوراء النهر و مصر و شام و اندلس و غیره هر کدام به صورت یک مهد علمى در آمدند.

جرجى زیدان پس از آنکه همت و تشویق امرا و حکام مسلمان را به عنوان یک عامل بسیار مؤثر یاد مى کند، مى گوید: «دانش پرورى و علم دوستى بزرگان اسلام سبب شد که روز به روز مؤلف و کتاب در قلمرو اسلام فزونى یابد و دائره تحقیق وسعت پیدا کند، پادشاه و وزیر و امیر و دارا و نادار و عرب و ایرانى و رومى و هندى ترک و یهود و مصرى و مسیحى و دیلمى و سریانى، در شام و مصر و عراق و فارس و خراسان و ماوراء النهر و سند و افریقا و اندلس و غیره در تمام شبانه روز به تالیف مشغول شدند و خلاصه آنکه هرجا اسلام حکومت مى کرد علم و ادب به سرعت پیشرفت مى نمود، تالیفات گرانبها خلاصه اى از تحقیقات بنى نوع انسان از روزگار پیشین تا آن زمان دیده مى شد و مباحث مهمى از علوم طبیعى، الهى،نقلى، ریاضى، ادبى و عقلى در کتب جمع شده بود و در نتیجه تحقیقات علماى اسلام، علوم مزبور داراى شعب متعدد گشت.»

نخستین موضوع: اما اینکه نخسیتن موضوعى که توجه مسلمین را جلب کرد و حرکت علمى مسلیمن از آن شروع شد چه بود؟ نقطه آغاز قرآن است. مسلمانان علوم خویش را از تحقیق و جستجو در معانى و مفاهیم آیات قرآن و سپس حدیث آغاز کردند و لهذا نخستین شهرى که جنب و جوش علمى در آن پیدا شد مدینه بود، نخستین مراکز عملى مسلمین مساجد بود و نخستین موضوعات عملى آنان مسائل مربوط به قرآن و سنت و نخستین معلم شخص رسول اکرم است، علم قرائت، تفسیر، کلام، حدیث، رجال، لغت، نحو، صرف، بلاغت و تاریخ و سیره که جزء نخستین علوم اسلامى است به خاطر قرآن و سنت به وجود آمد.

ادوارد براون مى گوید: پروفسور دخویه عربى دان بزرگ، در مقاله اى که در موضوع طبرى و مورخین قدیم عرب براى جلد ۲۳ دائرة المعارف بریتانیکا نوشت به طرز قابل ستایش نشان داد چگونه مسیر علوم مختلفه مخصوصا تاریخ در جامعه اسلامى به مناسبت قرآن شریف پیشرفت کرد؟ و چگونه این علوم در اطراف هسته مرکزى حکمت الهى تمرکز یافت. علوم مربوط به زبان شناسى و لغت طبعا در درجه اول قرار داشت. همین که خارجیان براى قبول اسلام هجوم آوردند احتیاج فورى به صرف و نحو و لغت عرب احساس شد. زیرا کلام الله مجید به زبان عربى نازل شده بود. بارى شرح معانى کلمات نادر و غریب که در قرآن آمده بود لازم شد اشعار قدیم (عرب) را به قدر امکان گرد آورند… براى درک معانى این اشعار لازم شد از اصحاب و تابعین راجع به اقوال و افعال نبى در اوضاع و احوال مختلف سؤالاتى بشود و در نتیجه علم الحدیث پدید آمد. براى تشخیص اعتبار احادیث لازم بود به متن و اسناد حدیث وقوف حاصل شود… براى تحقیق حقیقت اسناد علم به تواریخ و سیر و اوصاف و احوال این اشخاص ضرورت داشت و این امر باز به طریق دیگرى منجر به مطالعه شرح زندگانى مشاهیر رجال و تقاویم و ترتیب وقایع و علم ازمنه و اعصار گردید. تاریخ عرب هم کافى نبود. تواریخ همسایگان عرب على الخصوص ایرانیان و یونانیان و حمیریان و حبشیان و غیره تا حدى براى فهم معانى بسیارى از اشارات مندرج در قرآن و اشعار قدیم مورد لزوم بود، علم جغرافى نیز به همان منظور و به حمایت علمى دیگرى که با توسعه سریع امپراطورى اسلام ارتباط داشت واجب شمرده مى شد.

انحطاط تمدن اسلامی

با تمامی این احوال و دستاوردهای عظیمی که تمدن اسلامی با خود به همراه داشت متاسفانه عوامل متعددی باعث افول این تمدن عظیم شد که از جمله آنها می توان به روحیه استبدادی حاکم بر شاهان که عرصه را بر آزاد اندیشی و تفکر که پیش نیاز هر گونه شکوفایی تمدنی می باشد می بندد ، حمله مغولان به امپراتوری عظیم اسلامی و از بین بردن بسیاری از مظاهر تمدن اسلامی از جمله کتابخانه ها و قتل دانشمندان ، دور بودن دست اندرکاران تمدن بزرگ اسلامی از سرچشمه هایی که راهنما و راهگشای ساخت تمدن مستحکم و عظیم اسلامی بودند یعنی اهل بیت ع و در مقابل بنا شدن بسیاری از اصول تمدن اسلامی وقت بر مبانی اندیشه ای اهل سنت که نواقص مختلفی داشت و با توجه به این نواقص نمی توانست خط مشی صحیحی ارائه داده و به پایداری تمدن اسلامی کمک نماید به عنوان مثال اعتقادات اهل سنت مبنی بر اولوالامر بودن حاکمان ظالمی که با زور و غلبه به تخت نشسته بودند و یا دیدگاههای جبری برخی نحله های کلامی اهل سنت زمینه ساز بسط دیکتاتوری بود که خود به خود مانع از تقویت تمدن اسلامی می شد و به همین دلیل با بروز حوادثی در اواخر دوره عباسیان ، این تمدن به پایان راه خود رسید و پس از آن شاهد انحطاط تمدن اسلامی بودیم .

پس از این مقطع شاهد دوره ای از رکود در میان جوامع مسلمان بودیم و کشمکش ها و درگیری ها مانع از ساخت هر گونه تمدن نوین اسلامی می شد تا اینکه با آغاز دوره صفویه و رسمیت یافتن تشیع در ایران ، زمینه هایی برای ایجاد تمدن نوین اسلامی فراهم شد و اقدامات بسیار خوبی هم به این منظور توسط شاهان صفوی انجام شد اما متاسفانه به دلایل متعدد از جمله بی لیاقتی شاهان صفوی و به ویژه پس از شاه عباس صفوی ، درگیری های متعدد در شرق ، غرب و جنوب کشور با مهاجمان بیگانه و سرانجام حمله افغان ها به ایران ، تمدن نیم بند جدید نیز به پایان خط خود رسید . همزمان با این تحولات از این زمان شاهد اتفاق جدیدی در زمینه موضوع تمدن در کشور بودیم و آن عبارت بود از آشنایی ایرانیان و به طور کلی مسلمانان با تمدن نوین غربی از طریق سفرای کشورهای اروپایی از جمله انگلستان که به تدریج به بهانه کمک به ایران در نبرد با عثمانی و تقویت روابط سیاسی و تجاری با ایران ، حامل فرهنگ و تمدن مغرب زمین به ایران شدند و به این ترتیب غرب توانست تاثیرات تمدنی خود را بر فرهنگ و تمدن ایرانی آغاز نماید . این در حالی بود که در مقابل تکاپوهای فراوان غرب برای تحمیل و واردات تمدن نوین غربی ، عکس العمل از این سو ، بسیار ضعیف بوده و به دلیل خالی بودن دست ها از طراحی الگوهایی که بتواند با الگوهای غربی تقابل نماید این عکس العمل ها عملا حالت انفعالی داشت و این موضوع پس از مشروطه بسیار تشدید شد تا اینکه در دوران پهلوی ها رسما غرب گرایی و غرب زدگی توسط رژیم و عمال مدعی روشنفکری آن به عنوان الگوی برتر برای زندگی ، تبلیغ و ترویج گردید .

اما در این میان مساله دیگری نیز در حال اتفاق افتادن بود و آن اینکه علیرغم این که موضوع طرح تمدن سازی اسلامی عملا از دستور کار خارج شده بود ، اما تقویت بنیان های تشیع که پتانسیل قوی برای ساخت تمدن اسلامی در صورت حاکمیت یافتن داشت از دستور کار خارج نشده و در طی چند صد سال اخیر ، به تقویت این بنیانها پرداخته شد و سرانجام با درس های عبرتی که مردم و رهبران دینی از تجربه سلطنت شاهان ، اعتماد به روشنفکران غربگرا ، ناکامی در نهضت مشروطه که به دیکتاتوری رضاخانی منجر شد ، شکست نهضت ملی شدن صنعت نفت با کودتای ۲۸ مرداد و … گرفته بودند تصمیم گرفتند اساس دیکتاتوری شاهنشاهی را که در حال هضم و نابودی فرهنگ و تمدنشان بود از بین برده و تمدنی نوین را بنا نهند .

در واقع انقلاب اسلامی ایران ، نه فقط یک انقلاب سیاسی بلکه انقلابی در تمدن سازی نیز بود و ثمره آن در زمینه موضوع تمدن ، طرح مساله ای بود به نام «تمدن نوین اسلامی» که مبانی آن نه همچون تمدن غرب ، بر اساس اومانیسم و اتکابه عقل ابزاری و با هدف تامین نیازهای محدود جامعه بشر که بر اساس خدامحوری و استفاده از وحی در کنار عقل بشری و با هدف تامین نیازهای واقعی انسان و بادر نظر گرفتن ابعاد کامل انسان شکل گرفته بود .

مساله تمدن سازی نوین اسلامی از همان آغاز پیروزی انقلاب اسلامی در دستور کار رهبران انقلاب اسلامی قرار داشت و طرح حکومت جمهوری اسلامی و نیز موضوع ولایت فقیه که تنها با مبانی تمدن اسلامی قابل توضیح دادن می باشد یکی از ابعاد این تمدن سازی به شمار می آید . اما متاسفانه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، که در نقطه مقابل تمدن مادی گرای غرب قرار گرفته و آرمان های این تمدن را زیر سوال می برد ، سردمداران این تمدن به تقابل با تمدن سازی نوین اسلامی پرداخته و از هیچ گونه توطئه ای در جهت برانداختن نظام جمهوری اسلامی که سردمدار این تمدن سازی بود دریغ نکردند و عملا کار ساخت تمدن سازی نوین اسلامی را به تاخیر انداختند تا اینکه پس از پایان جنگ ، و به ویژه در سال های اخیر بار دیگر مورد توجه مقام معظم رهبری قرار گرفت و همانگونه که در یکی از نامه های سابق نیز اشاره کرده بودیم مقام معظم رهبری در سفر اخیر خود به خراسان شمالی از موضوع تمدن سازی نوین اسلامی سخن به میان آورده و مولفه های آن را تشریح کردند .

بنابر این تمدن سازی نوین اسلامی یعنی احیای تمدن اسلامی بر اساس الگوهای جدید و مطابق با مقتضیات زمان و مکانی که در آن قرار داریم و نیز با الگو گرفتن از تجربه های تمدن پرشکوه اسلامی در گذشته تاریخ و نیز درس عبرت گرفتن از علل و عواملی که باعث انحطاط آن تمدن شد و علت نوین خواندن آن این است که این تمدن ، با الگوهای جدید و کارآمد تر و با رها کردن نواقص و ضعف های تمدن سابق در حال شکل گیری می باشد و به همین دلیل از دو جهت نو می باشد :

۱ – از جهت الگوهای جدیدی که ساخت این تمدن به همراه داشته و با الگوهای تمدن اسلامی به انحطاط کشیده شده تفاوت دارد هر چند همین الگوهای نو نیز مبتنی بر یک سری اصول ثابت و ریشه دار در سنت کهن اسلامی می باشد .

۲ – از جهت اینکه این تمدن پس از ظهور تمدن مادی گرای غرب و انفعال چند صد ساله جهان اسلام در برابر آن ، تجربه جدیدی می باشد که قابلیت عرض اندام و تقابل با آن تمدن را دارد و به همین دلیل تمدنی نو در برابر تمدن مغرب زمین که در حال تبدیل شدن به تمدن کهنه هست به شمار می آید.

منبع: https://www.porseman.com